Zoeken
  • suzannezandstra

Wat ik had willen weten

Bijgewerkt op: apr 25

Je moet toch ergens beginnen met schrijven als je een blog opent. Als kennismaking lijkt het mij een mooi begin om het zo dicht mogelijk bij mijzelf te houden. Daarom neem ik jullie graag mee in mijn zwangerschap, bevalling en het herstel.. dat mij enigszins tegenviel..


'Liefie, we hebben een streepie!' Het is 7 uur 's ochtends en ik had zonder overleg een test gedaan. We wilden graag een kindje, dus geheel onverwacht was het niet. Maar door mijn cryptische omschrijving viel het kwartje niet gelijk. 'LIEFIE! We hebben een STREEPIE!' Met de zwangerschapstest voor zijn slaperige ogen, ging het langzaam dagen. Wauw, het is gelukt! En dat op de laatste dag van het jaar. Gelukkig drink ik sowieso geen alcoholische drankjes, anders had direct de hele vriendengroep geweten hoe het zat.


Een hele fijne, bijzondere tijd brak aan. De echo's bleken goed, ik voelde me super (op wat vermoeidheid na) alleen corona zorgde in het begin voor wat onzekerheid. Gelukkig hadden we 9 maanden de tijd om aan het idee van ouderschap te wennen en corona zou ons niet uit het veld slaan! Vanaf een week of 20 ben ik met het mama-fit groepje van de fysio gaan sporten en zowel fysiek als mentaal ging het allemaal lekker.


Na een hittegolf met 36 weken en een buikgriep er bovenop was ik toch wel toe aan wat verlichting. Dus toen de bevalling begon op 17 september om 19:00 was ik er helemaal klaar voor. Een weekje later dan uitgerekend, maar de timing voelde juist precies goed. Als voorbereiding op de bevalling had ik mij verdiept in hypnobirthing. Elke avond had ik een vast ritueel gehad: het insmeren van mijn buikie met bio-oil, meditatie op de oortjes en als afsluiting het liedje sunrise van Norah Jones. Ik kan dus met volle overgave zeggen dat ik zin had in de bevalling, ik dacht vanaf de eerste wee: 'ja, het is goed, mijn lijf is hiervoor gemaakt, let's do this!'. En ook al wist ik dat dat geen garantie was voor een makkelijke bevalling, het ging mij voor de wind. Rond 03:00 kwam er regelmaat en na veel Gregory Porter en twee nachtelijke wandelingen kwam om 08:00 de verloskundige. We mochten om 12:00 naar het ziekenhuis, waar ik graag wilde bevallen. Alles werd intenser, ik kon steeds dieper in mijzelf keren en eenmaal in het ziekenhuis had ik het geluk dat ik mijn weeën verder in een warm bad mocht opvangen. Vanaf het moment dat mijn vliezen braken rond een uur of 13:00 ging het over van zenn naar topsport-modus! Mark met zijn vuisten in mijn rug, terwijl ik met handen tegen het keukenblad wee na wee opving. Het zweet brak me uit en na enige tijd was ik benieuwd naar de ontsluiting. Ik mocht gaan persen! Man o man dat was toch een bijzondere ervaring. Terug in bad, had ik niets meer aan de geoefende J-ademhaling haha. Gewoon klassiek, kin op de borst en gaan!!! Na een uur kwam om 16:16 Noortje ter wereld. Wat een droombevalling.


Het voelt als een taboe en toch (of misschien wel juist daarom..) wil ik het hier kwijt. Ik heb mijn bevalling niet als pijnlijk ervaren. Mijn lijf kon alles op eigen kracht en ik heb het ervaren als de mooiste dag van mijn leven. Tijdens de meditaties heb ik het woord 'pijn' bewust gemeden, alleen positieve associaties met weeën waren welkom. De bevalling was mega intens, zeker vanaf dat mijn vliezen braken, maar een intensiteit die ik goed aankon en ik eerder zou vergelijken met een hele heftige workout. De vergelijking met een marathon die ik wel eens had gehoord, vind ik niet eens zo gek. Ik kan alleen voor mijzelf spreken, en wil niets afdoen aan andere ervaringen. Dit is mijn persoonlijke ervaring.


En zo soepel als de zwangerschap en bevalling waren gegaan, zo zwaar vond ik het herstel. Vandaar dus ook de titel van dit verhaal: wat ik had willen weten. Ook dit zal voor iedereen anders zijn, maar ik had dit niet aan zien komen. 4 uur na de bevalling waren wij als gezinnetje alweer thuis en tot zover geen probleem. Maar dat later bleek dat ik de volledige controle over mijn blaas kwijt was! Ik had de grote pakken maandverband gezien en geanticipeerd op heftige nabloedingen, maar tot mijn verbazing bleek ik veel meer en langer last te hebben van mijn blaas. Of nou eigenlijk, vooral het controleren ervan. Meerdere malen heb ik in de weken hierna (soms totaal onverwacht, midden in de gang) in mijn broek staan plassen en daar had ik nog nooit iemand over gehoord. Na 6 weken zou ik toch weer kunnen gaan sporten?!


Gelukkig had ik een hele fijne bekkenfysio die mij gerust stelde. De oefeningen hielpen, maar alsnog ging het herstel lang zo makkelijk niet als ik had gehoopt. Voor mijn bevalling sporten ik zeker 3 keer per week, van hardlopen tot klimmen, alles kon mijn lijf aan. Nu 7 maanden na mijn bevalling moet ik nog steeds voorzichtig zijn. Wel weet ik nu dat dat heel normaal is, en dat de 9 maanden op 9 maanden af ook echt een ding is. Dat je met 6 weken weer mag sporten betekent (voor mijn lijf) meer dat ik langzaam wat oefeningen op kan pakken. Hardlopen, touwtjespringen en andere intensieve bewegingen voor mijn bekkenbodem moet ik langzaam opbouwen.


In de toekomst zou ik graag nog een kindje willen. Gelukkig neem ik deze ervaring dan mee. Dat zal (hopelijk) een hoop tranen schelen. Ook voel ik nu, na 7 maanden, dat alles vanzelf weer op zijn plek komt. 'Geef het tijd', zeg ik bij deze tegen mijn toekomstige zelf.


Ik ben benieuwd hoe jij het herstel van je bevalling hebt ervaren. Viel het mee of tegen? Had je een bepaalde verwachting en voorkennis op dit gebied?


Liefs,

Suus


Foto: Studio Klokkers


78 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven