Zoeken
  • suzannezandstra

Schuldgevoelens, horen die erbij?

Om maar met de deur in huis te vallen, toen Noortje 4 weken oud was en Mark weer naar het werk ging zat ik met krokodillentranen op de bank. Niet omdat ik op dat moment vond dat ik te kort schoot, of niet wist wat ik moest doen (oke.. soms ook wel), nee deze tranen kwamen vanuit de gedachte: 'ik wil weer werken!'


Zo oneerlijk vond ik het, dat ik als moeder dan maar thuis moest zijn voor al die weken en Mark gewoon weer aan het werk kon. Er zat niets anders op mij erbij neer te leggen, fysiek was ik er nog niet aan toe en blijkbaar mentaal toch ook minder dan ik had gehoopt gezien het bijzonder aantal tranen dat ermee gemoeid ging.


Na wat emo-sessies met Mark op de bank kwamen we er al pratend achter dat de werk-jaloezie eigenlijk niet vanuit de behoefte kwam om weer te werken. Het ging er meer om dat Mark verplicht de deur uit moest en daarmee ook even een moment buiten Noortje om had. Even een andere energie om zich geen, geen luiers, huiltjes, etc. maar met volwassenen in contact en de gedachten even op iets anders.


Thuis, net bevallen, incontinent, de verantwoordelijkheid voor het mooiste kleinste mensje op aarde en emotioneel instabiel.. dat was voor mij ontzettend wennen. De oplossing die we samen bedachten was om in het weekend even alleen de deur uit te gaan. Een rondje in de duinen of naar de bekkenfysio om wat te sporten, dat gaf mij weer een gevoel van 'zelf'. Een bestaan los van dat kleine wondertje thuis.


En hier komt dan ook de titel van deze blog om de hoek kijken. Een moment voor mijzelf nemen was in deze periode niet makkelijk en ging altijd samen met een schuldgevoel. Het was een paradox waar ik lang mee heb geworsteld. Aan de ene kant ben ik een leukere moeder als ik ook op kan laden, maar dat betekent dat ik er bewust voor kies om niet bij Noortje te zijn en dat voelde ook vervreemdend. Zeker omdat alles in mij schreeuwde dat ze MIJ nodig had: mijn geur, mijn stem, mijn lijf, dat was haar veilig haven.


Gelukkig is er een omslag gekomen, ik denk door het vertrouwen wat is gegroeid. In plaats van de gedachte: 'Zonder mij gaat het mis, hoe kan ik nu voor mijzelf kiezen, zij heeft MIJ nodig', denk ik nu: 'Wat fijn dat zij zich ook vertrouwd voelt bij anderen'. Als de deur uit ga, voor mijzelf of omdat ik naar mijn werk moet (wat gezien mijn passie voor onderwijs ook voor mijzelf is) heb ik het vertrouwen dat ze zich thuis voelt, ook bij een ander. Haar welbevinden hangt niet alleen af van mijn aanwezigheid.


Dit is niet van de een op andere dag gekomen. Langzaam aan heb ik geprobeerd haar uit handen te geven, op een tempo dat voor ons beide prettig was. Ik vroeg in deze periode aan de mensen om ons heen geen parfum te dragen, zo konden ze op een zachte manier kennis met elkaar maken. Ook hielp het om haar in de draagzak te laten slapen bij anderen, zo hoorde ze hun stem en voelde ze de bewegingen.


Ik hoop dat ik deze manier van loslaten verder uit kan bouwen en haar vertrouwen mee kan geven in de mensen om haar heen. Ze kan en mag zich binden aan anderen, dat maakt haar, maar ook mij sterker. Op deze manier bouw ik een stam, een groep mensen om haar heen waar ze op terug kan vallen. Dit hoef, wil en kan ik niet alleen te doen. En dat schuldgevoel, is daarmee ook (zo goed als) verdwenen.


Is deze paradox herkenbaar? Ik zal altijd nog bezig zijn met de balans zoeken tussen uit handen geven en haar dichtbij houden. Vooral belangrijk vind ik om te kijken wat het beste voor ons samen is. Groeit ze van het contact met anderen of heeft ze even behoefte aan mij? Heb ik ruimte nodig om op te laden en is dat dan met haar mogelijk of moet ik een momentje voor mijzelf nemen?


Wat in deze fase ook helpt is het samen slapen. Alle indrukken die we los van elkaar opdoen op de dag verwerken we 's nachts als we dicht bij elkaar zijn. Even dat extra drinkmomentje, of haar handje dat mijn pyjama vasthoudt. Alle knuffels die we overdag hebben moeten missen, halen wij dan in.


Liefs,

Suus










59 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven